Dear Vandenendes, Abcoude 4 April 2014

Wat was het fijn om jullie weer te zien de laatste tijd! De aanleiding was beroerd en met een verdrietig vertrek uit deze wereld van Rinus. Ik realiseerde mij wat een lange mooie geschiedenis wij delen en dankzij de vele anekdotes die weer opgerakeld werden herleefde die tijd. Tunesie, Kenia, Liberia, Heemstede, San Francisco en vele hoogtepunten in meer dan 44 jaar vriendschap. Een stevige band die eerder voelt als een familie dan een vriendschapsband.
Rinus was toch wel een bijzondere man. Tijdens de “celebration of his life” werd dat mooi verwoord door Jaap, Co en vele anderen die in kleine kring herinneringen ophaalden. Intelligent, geestig, creatief, bevlogen, sportief….het is een mooi rijtje. Hij was ook chaotisch, onbetrouwbaar, eigenzinnig en ongrijpbaar maar daar kwam hij mee weg. Hij was namelijk op zijn best als hij wat mopperend ergens te laat kwam met een verhaal over een net doorgemaakt avontuur ergens op de aardbodem. Er gebeurde in mijn beleving altijd iets onverwachts rond Rinus. Hij had altijd een lekke band, een olifant voor zijn auto staan, diefstal van zijn camera, diefstal van zijn laptop in parijs, lekkage van het dak in Grosbreuil, een roer vergeten onderweg naar de zeilboot, een gebrek aan slaolie voor zijn opel en ga zo maar door. Zijn scherpzinnige ietwat cynische gevoel voor humor compenseerde volledig voor de gemiste afspraak of het helemaal niet komen opdagen. Binnen een minuut na binnenkomst was er leven in de brouwerij en werd er gelachen. Hij was ontzettend alert op gekke verhalen, borden met teksten, slogans, uitspraken, opvallend nieuws en maakte er altijd een mooie anecdote van. Zelfs de laatste keer dat ik hem zag had hij, ellendig als hij zich voelde, een paar van die gevatte opmerkingen (“sleutel vergeten” van refuge in de bergen).

Ik herinner mij een avond in Amsterdam dat ik hem uitgenodigd had om mee te eten met een Amerikaanse pilotenvriend die een nachtstop had. Rinus was nauwelijks bereikbaar, kwam te laat op de afspraak omdat hij nog net een surfje op zandvoort had weten te bemachtigen, in een auto die op slaolie reedt, ging zitten en leegde de sambal pot over zijn maaltijd. De laatste lepel likte hij af. Vervolgens hebben die Amerikaan en ik anderhalf uur blauw gelegen. Woordspelingen, anekdotes (meestal waargebeurd), beschrijvingen van het Nederlandse volk, zijn laatste avonturen op zoek naar consultancies en ga zo maar door. Toen de rekening kwam greep Rinus op zijn bekende wijze naar alle lege broekzakken terwijl ik betaalde. Met genoegen natuurlijk. “That Vet is the smartest funniest guy I have ever met” zei Bill na afloop en nog jaren later vroeg hij steevast “how’s rinoes the Vet”? Welnu, die is overleden zal ik hem moeten melden.

Ik ga alle andere anekdotes niet herhalen want die kennen jullie. Ze zijn om te smullen. Rinus heeft op een aantal gebieden mij de weg gewezen. Vooral zijn avontuurlijke en reislustige karakter waren een voorbeeld voor mij. Met een oude Peugeot de woestijn of masai mara in, zelf een zweefvliegtuig bouwen en er een 5 uur mee hangen boven Nakuru, duiken in Sidi Meschrique, werken in de tropen en genieten van de zee, jungle, mensen en mogelijkheden om het kleinburgerlijke Nederland te ontvluchten en ontstijgen. Hij hoorde in Afrika. Daar was hij vrij van de dwingende regels van Nederland en kon hij naast zijn spannende werk in de wetenschap genoeg tijd besteden aan zijn talrijke hobby’s. Een vader om mee te genieten. Een man om mee te lachen.

Ik vond het fijn hem nog een paar keer te zien de laatste maanden. Vooral werd ik ontroerd door de zorg en liefde die jullie allemaal konden geven in de eindfase. Hij is in een warme omgeving overleden. Prachtkinderen, dierbare vrienden, een hoop lieve (ex)vrouwen en een geweldige Anja.

Rinus is vast op een mooie golf gaan het surfen. Helaas niet meer in een van onze zeeën.

De herinneringen zijn zoet.

Liefs Maarten